درباره وبلاگ

به نام خدا
درباره وبلاگ
خیلی از خواننده های هفته نامه همشهری جوان صفحات رویداد در هفته را به دلیل زبان طنزی که دارد جذاب ترین و خواندنی ترین بخش مجله میدانند.اما به خاطر اینکه مطالب این بخش باید یک هفته قبل از انتشار مجله مورد بررسی و تایید تحریریه قرار بگیرند و به دلیل محدودیت فضای این صفحات و رعایت احتیاط در مواجهه با خطوط قرمز خیلی از خبر ها در این بخش بازتاب نمی یابند.بعضی وقت ها خبرهایی را می شنویم که با خود میگوییم این خبر سوژه رویداد در هفته است! تا هفته بعد صبر می کنیم تا بازتاب این خبر را به زبان طنز در صفحات رویداد در هفته ببینیم ولی می بینیم آنطور که باید و شاید به این خبر پرداخته نشده یا به صورت شعر یا فقط با یک جمله در بخش سوژه های هفته پرداخته شده است.از آنجا که ما در خودمان خیلی استعداد رویداد در هفته نویسی را متصاعد می بینیم سعی می کنیم با بعضی خبر ها به زبان طنز رویداد در هفته برخورد کنیم آنهم بصورت داغ و تنوری نه بعد از یک هفته!
حالا شاید بپرسید چرا نام وبلاگ را گذاشته ام هم جوان!؟ اولا که من هم مثل شما جوان هستم! دوما که همشهری جوان می خوانم! چه ربطی داشت؟ خوب هم جوان هم مخفف همشهری جوان است دیگر! فقط شهری نیست! البته روستایی و عشایری هم نیست! راستی این را هم بگویم که این وبلاگ را فقط برای شرکت در مسابقه وبلاگ نویسی همشهری جوان درست نکرده ام و این وبلاگ کاربرد های دیگری هم دارد. چون چشمم آب نمی خورد که توی مسابقه برنده شوم و می خواهم این وبلاگ به روز باشد تا اگر برنده هم نشدم ضایع نشوم!

در سایت نشریات همشهری می توانید تعدادی از صفحات نشریات همشهری مانند همشهری جوان و همشهری خانواده را در قالب فایل pdf بخوانید.
اگر تا به حال هفته نامه همشهری جوان را نخوانده اید می توانید از این لینک ها چند صفحه از مجله را ببینید.
لینک فایل پرونده ایدز در شماره 191

لینک فایل صفحه گالری (نقاشی های رضا عباسی)

لینک فایل مطلب دوئل راند دوم (در مورد همبازی شدن بازیگران بزرگ سینما)

لینک فایل مطلب بازگشت یک چشم ها (در مورد دزدان دریایی)

لینک فایل گزارش تابلو هستم...شما؟ در مورد اسامی جدید

گزارش نمایشگاه مطبوعات غرفه همشهری جوان

به نام خدا
پانزدهمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاریها به میمنت و مبارکی در مصلای تهران در حال برگزاری است. روز پنجشنبه ما ملت همیشه در صحنه باز هم مثل سال گذشته حضور خودمان را در غرفه همشهری جوان به منصه ظهور رساندیم! چند بار رفتم و آمدم و منتظر بچه ها ماندم تا یکی یکی پیدایشان شد.احساس کودکی را داشتم که قهرمان های داستانش را میبیند! شاید اگر محمد رضا گلزار و امین حیایی را میدیدم اینقدر خوشحال نمیشدم! اکثر بچه ها امده بودند. احسان رضایی . محمد جباری. احسان ناظم بکایی. موسی حسینی راوندی . علی به پژوه . حاجی پروانه.منصوره مصطفی زاده و انسیه شهرستانکی هم که مسئول غرفه بودند.با همه مصاحبه کردم.از تحصیلاتشان پرسیدم. و کلی سوالات دیگر.
طول غرفه نسبت به پارسال زیاد شده بود ولی باز هم پاسخگوی این همه بازدید کننده نبود و مجبور بودیم فضای غرفه ی همشهری خانواده را هم اشغال کنیم.چند تا مجله قدیمی و یکی دو تا پوستر هم گرفتیم. بعلاوه مجله این هفته.بساط چیپس خوران هم به راه بود!
ناظم بکایی کمی نسبت به پارسال سنگین و موقر شده بود و نمیخندید.شاید به خاطر فوت پدر بزرگش بود.خدا رحمتش کند.ولی باز هم حاضر جواب بود و سوالات را با شوخی جواب میداد. راوندی خیلی راحت صحبت میکرد وطفره نمیرفت. احسان رضایی هم مثل همیشه بزرگوارانه جواب همه سوال ها را میداد.ولی به پژوه زیاد میلی به حرف زدن نداشت.بر عکس تصور من جباری روحیه خوبی داشت و راحت حرف میزد.
آمار تحصیلات بچه ها را در آوردم : رضایی:دکترای پزشکی عمومی و لیسانس ادبیات.
راوندی : مکانیک آزاد تهران جنوب.
به پژوه: جامعه شناسی دانشگاه تهران.
وقتی از تحصیلات ناظم بکایی پرسیدم گفت خودت حدس بزن. گفتم : یا انسانی یا فنی!( خسته نباشید!)
-دومی. –مهندسی...؟ -خودت بگو. –مهندسی... صنایع ادبی؟! این دفعه دید دیگر نمیتواند بپیچاند و سریع گفت: نقشه کشی آزاد.
جباری:مهندسی برق. گفتم: شما که همه فنی هستید! گفت :بله ما جای روزنامه نگار ها را گرفته ایم و آنها دارند کار های ما را میکنند!

ازناظم بکایی پرسیدم توی هفته نامه گل آقاهم مطلب مینویسد؟ گفت گاه گداری. یکی از دختر خانم ها از ناظم بکایی بابت تمشک هایی که به سریال حضرت یوسف می دهد تشکر کرد و با خنده گفت: خیلی حال میده! باز هم از این کارها بکنید. او هم گفت: ولی سلحشور هر روز به ما زنگ میزند و یک ساعت فحش میدهد!
از احسان رضایی سراغ آقای دوست محمدی را گرفتم و پرسیدم: جدیدا کمی طرح جلد ها عجله ای شده اند.آقای دوست محمدی به جز همشری جوان کجا کار میکنند؟ گفت : هر روز در دفتر مجله هستند و روی گرافیک و صفحه آرایی نظارت دارند.
از علی به پژوه بابت مطلب "میخواهند سوء ظن ما را متوقف کنند" (مصاحبه با بهروز افخمی در شماره 188 ) تشکر کردم و گفتم: باز هم از این کار ها بکنید! گفت: خواننده ها فقط این مطالب را میخوانند و نظری نمی دهند. حق هم داشت ! ما که فقط مصرف کننده ایم!
از راوندی در مورد رویداد در هفته ها و توقیف همشهری جوان پرسیدم و گفتم ایا اینها ربطی به هم ندارند؟ ! گفت : چیزی که به ما گفتند توقیف به خاطر پرونده عاشقی بوده. پرسیدم: به شما تذکری ندادند که مسایل سیاسی را کمتر کنید؟ پاسخ داد: البته همیشه یک خط قرمز هایی هست ولی چیز جدیدی به ما نگفته اند. از او در مورد ایمان جلیلی پرسیدم. گفت : توی ویژه نامه سرنخ کار می کند. از آقای قنواتی هم پرسیدم. گفت : خوشحالم که برگشته و مدیر توسعه مجلات همشهری است.
به خاطر شلوغی داخل غرفه و سریش بازی های من راوندی و ناظم بکایی از غرفه خارج شدند و بحثمان داغ شد انگار میدانستند با یک خواننده حرفه ای طرفند!(بابا حرفه ای!)
به ناظم بکایی گفتم: وبلاگتان را دیر به دیر آپدیت میکنید.گفت: همین طوری که نمیشود باید حقمان را بدهید تا آپدیت کنیم! خواستم بگویم: حق الآپدیت؟! حالا به کدام حساب واریز کنیم؟!
.در مورد انتقاد هایی که از بخش رویداد در هفته می شود پرسیدم و اینکه زبان این صفحه کمی سنگین شده.پرسیدند :چطور؟ گفتم یعنی حتما باید خواننده حرفه ای همشهری جوان باشی تا بتوانی این صفحات را بخوانی. باید کمی زبان این صفحات ساده تر و عامه پسند باشد و اصطلاحات قلمبه سلمبه نداشته باشد!یک سری اصطلاحات هستند که دیگر خیلی لوث شده اند. بعد گفتم مجله سروش هفتگی دو صفحه طنز دارد... ناظم بکایی گفت: شات به شات؟ گفتم: بله. این دو صفحه واقعا جذاب وخنده دار است و من هر بار که میخوانم میگویم کاش رویداد در هفته ها هم اینطوری باشند. بعد مجله را باز کردم تا انتقادات به اوج برسد . چند سوال چهار گزینه ای را در صفحه رویداد در هفته سینما تلویزیون دیدم و گفتم : این چهار گزینه ای ها خیلی لوث شده اند. ناظم بکایی جواب داد : از این به بعد پنج گزینه ای می نویسیم! بعد گفتم: گوی و تمشک ها هم مثل سابق نیستند. گفت: تو تا به حال گوی و تمشک فرستاده ای؟ گفتم بله یکی دو بار فرستادم ولی چاپ نشد. گفت: بعدش دپ زدی؟ !
دیگر داشتم زیاده روی میکردم. هر چه خواستم گفتم! سری به غرفه های دیگر زدم. راستی توی غرفه سروش محسن افشانی را دیدم! آخی! نازی! چقدر خوشگل بود! چشم هایش انگار آبی بود ! به کسی هم اجازه عکس انداختن نمیداد.
خیلی دوست داشتم که ابوالفضل و بر و بچه های وبلاگ همشهری جوان را ببینم ولی نشد.ان شا الله در جشن بزرگ همشهری جوان نزدیک عید غدیر در سالن همایش های برج میلاد! این را حاجی پروانه گفت.

یادداشتی در مورد کلیت مجله همشهری جوان

سلام من وحید هستم.این وبلاگ را برای شرکت در مسابقه وبلاگ نویسی همشهری جوان درست کردم.

http://www.jashnejavan.blogfa.com/ا

این یادداشت 500کلمه ای با موضوع کلیت همشهری جوان برای شرکت در مسابقه نوشته شده.

همشهری جوان : نگاهی نو به زندگی
ما در سرزمین عجایب زندگی میکنیم. کشوری که درآن هرروز اتفاقات خنده دار و گریه دار زیادی میافتد.به ظواهر توجه زیادی میشود ولی خیلیها از بطن امور بیخبرند.
سینماگران مثل هندی ها ادعا دارند ولی مردم سینمارو نیستند.تلویزیون برنامه های زیادی میسازد که مردم نمیبینند.نشریات زیادی چاپ میشود که مردم نمیخوانند.همه به دنبال تفریح و سرگرم شدن هستند.عده ای اصلا نمیخواهند فکر کنند.اعتیاد و بیکاری و مشکلات فراوانی برای نسل جوان وجود دارد که قابل حل نیستند و تقریبا در هیچ رسانه ای هم کسی به فکر حل این مسائل نیست.شاید کسی اجازه زیاد حرف زدن از مشکلات را نمیدهد. انگار خیلی ها ناامیدند. خیلی ها هم بذر ناامیدی را میکارند.
ما یک جامعه جوان هستیم.جامعه ای که شصت درصد آنرا جوانان تشکیل میدهند.ما یک نسل بی ستاره هستیم.نسلی که از میان جنگ و تحریم سر برآورده.نسلی که از گذشته ی طوفانی نسل های قبلی چیزی نمیداند ولی حوصله شنیدن درس تاریخ را هم ندارد...
ما فرصت زیادی برای مطالعه نداریم.دیگر رسانه ها با آن رویکرد قدیمی شان تاثیر گذار نیستند.ما احتیاج به یک نشریه داریم که نه مثل روزنامه ها فقط خبر های رسمی را بنویسد و نه مثل مجله های خانوادگی مسائل سطحی و پیش پا افتاده را مطرح کند و نه مثل نشریات زرد شایعه پراکنی کند.ما نشریه ای را میخواهیم که خواندنش اتلاف وقت نباشد و در عین حال با زبان معمولی و معیار حرف بزند.
همشهری جوان به مشکلات و مسائل در ابتدا با زبان طنز برخورد میکند وبعد به دنبال حل مشکل میرود. اول سختی باور واقعیت آسان میشود وبعد راه های حل مشکل جلوی ناامیدی را میگیرد. حتی اگر راه حلی بصورت کاربردی وجود نداشته باشد آگاهی از مشکلات و راه حل ها احساس خوبی به آدم میدهد.
در این نشریه کسانی قلم میزنند که به فکر حل مشکلات وارائه سبک زندگی هستند نه اینکه فقط به فکر صفحه پرکردن باشند.در پشت هر صفحه از مجله چند صفحه مطلب پنهان شده که خواندنش دقت و تمرکز زیادی میطلبد.شاید یک نوع اعتیاد باشد ولی من برای خواندن هیچ نشریه ای اینقدر تمرکز نمیکنم.
همشهری جوان بمب روحیه است! حتی اگر بدترین حال را هم داشته باشی تازه میفهمی دور وبرت اتفاق های خوبی دارد میافتد.این مجله از بدترین خبرها برداشتی میکند که نیمه پر لیوان را ببینی و اگر نیمه پری هم نباشد به جای ناامیدی به لیوان خالی میخندی به امید فرداهای بهتر.
طرح جلد مجله کار یکی از بهترین طراحان کشور است وبا همفکری اعضای مجله انجام میشود و همین مخاطب را به دنبال خود میکشاند.یادداشت ها به یک نوع وبلاگ نویسی روی کاغذ شبیه است.گزارشها از دل جامعه برآمده اند و... صفحات روزها نگاهی نو به تاریخند که با نوع بیان منحصر به فرد تاریخ را از یک درس کسل کننده به یک روایت جذاب تبدیل میکنندو صفحات راهنما مخاطب را به مطالعه و پیگیری امور فرهنگی تشویق میکنند.
اگر حوصله خواندن هم نداشته باشیم دیدن صفحات گالری ورازها یک تجربه دوست داشتنی است.